Pratite nas

Razglednice

Šuma im je apoteka, žive u kućama od drveća: KAKO ŽIVE NAJNIŽI LJUDI NA SVIJETU?

Published

on

Poznati kao najniži ljudi na svijetu, Pigmeji, nastanjeni u tropskoj kišnoj šumi u centralnoj i zapadnoj Africi i dalje nastoje očuvati svoju kulturu lova koja postoji hiljadama godina.

Evropljani su lokalna plemena nazivali “Pigmejima”, što je u grčkoj mitologiji značilo “patuljak”, budući da su izrazito niskog rasta, odnosno prosječne visine od 120 centimetara. Trenutno u svijetu živi oko 120.000 Pigmeja, od kojih većina živi u kamerunskoj šumskoj regiji blizu Atlantskog okeana.

Male zajednice ovog naroda postoje i u zemljama poput Ruande, Burundija, Centralnoafričke Republike, Demokratske Republike Kongo, Zambije, Gabona i Angole.

Kišne šume u kojima žive Pigmeji brzo su se iscrpljivale zbog proizvodnje drveta i rudarstva. Njihova staništa se postupno sužavaju i nije im dopušteno boraviti u šumama koje su označene kao nacionalni parkovi.

Kamerunska vlada nije uspjela provesti svoju integracijsku politiku usmjerenu na naseljavanje Pigmejaca u sjedilački način života. Iako ne vole komunicirati sa strancima i ne daju se fotografisati, Pigmeji vode drugačiji način života u odnosu na naseljene narode kontinentalne Afrike.

Živeći još uvijek kao drevni narod, Pigmeji većinu svog vremena provode loveći duboko u šumi i sakupljajući plodove zajedno s biljem. Oni ne koriste novac i umjesto toga koriste sistem razmjene u kojem trguju svojom imovinom.

Ovaj narod često mijenja lokaciju u pokušaju da pronađe životinje za lov, a naoružani su drvenim ili kamenim strijelama, kopljima i mačetama za ubijanje majmuna, antilopa, gazela i slonova.

Među glavnim izvorima hrane su im šumsko drveće budući da svakodnevno konzumiraju šljive poznate kao safou, kao i divlji mango i orahe.

Nzie Fouer, glava pigmejske porodice koja živi u Bikuitsi-Njule, koja se nalazi 70 kilometara od grada Kribi u zapadnom Kamerunu, kazao je da želi nastaviti život loveći ribe i životinje dok sakuplja voće u šumi. Međutim, brine ih činjenica da su neki ljudi počeli sjeći drveće u njihovoj šumi i pokušali preuzeti njihove domove.

Šuma kao apoteka
Aboumyem Amoura, najstariji član pigmejske porodice koja živi u Bikuitsi-Njuleu, rekao je da je “rođen u ovoj šumi i da želi ovdje umrijeti”, budući da im je šuma dala sve što im je potrebno.
Budući da nisu priznati kao građani, Pigmeji nemaju pristup socijalnim uslugama, posebno zdravstvu. Umjesto toga, za liječenje koriste lišće, koru drveća ili samonikle biljke.

Drveće Moringa, poznato i kao “čudotvorno drveće”, uobičajeno je u prašumama koje nastanjuju Pigmeji i koriste se za liječenje visokog krvnog pritiska. Također, krema proizvedena iz biljke Nlouer koristi se protiv trovanja, a oni koriste sirup dobiven kuhanjem kore drveta Abda Zoak, poznatog i kao “slonovo drvo”, za liječenje želučanih tegoba i oboljenja koja se obično javljaju u trudnoći.

Što se tiče liječenja boli u kostima i zglobovima, oni zagrijavaju koru drveta Azobe i nanose je masiranjem bolnog područja.

Pigmeji žive u kućama izgrađenim od grana drveća Nzon i Mbunde i širokog lišća koje je uobičajeno u šumi. Kako često mijenjaju mjesto stanovanja, ove kuće uspiju izgraditi za oko sat vremena.
Nakon cjelodnevnog lova i sakupljanja plodova, oni se noću okupljaju uz obrednu vatru i slušaju savjete starijih te plešu.

Njegujući svoje vjerovanje u animizam općenito, Pigmeji vjeruju da sve u prirodi ima duh, kao i materijalno postojanje, te da svaki objekt kontroliše duh.

Budući da vjeruju u život poslije smrti i duhove prisutnosti svojih predaka posvuda, svoje pokojnike skrivaju u kori drveća ili pećinama. Osim toga, moguće je naići na muslimanske i kršćanske zajednice među Pigmejima koji su posljednjih godina došli u dodir sa ustaljenim životom. (Naj portal)

Razglednice

Pozivnica za godišnji odmor: ZAŠTO JE OVO OSTRVO DOBILO NAZIV BABINA GUZICA I KAKVE VEZE IMA SA PRDUŠOM

Published

on

Anus i Pornić u Francuskoj, Betmen u Turskoj, Jeb*nje u Austriji, Dildo u Kanadi, Guzica u Ukrajini… Mnoga mjesta u svijetu iznenađuju i zasmiju nas svojim imenima, a svako ko ih posjeti zastane na trenutak i uzme fotografije za uspomenu.

Osim svjetski poznatih atrakcija, u Hrvatskoj možemo pronaći i neobične nazive opština, naselja i ostrva, a jedno od njih je i ostrvce Babina Guzica, koje svakog ljeta izmami osmjeh na hiljade turista koji posjete Nacionalni park Kornati, piše Putnikofer.hr.

Netaknuti dragulj Jadranskog mora, ostrvce Babina guzica nalazi se u sklopu Nacionalnog parka Kornati, a njegova površina iznosi samo 0,012 km². Ovo neobično ime zasmijava mnoge turiste koji svakog ljeta posjećuju hrvatsko primorje, a kako je nastao naziv za HRT objasnio je Ante Jurić iz Centra za jadransku onomastiku i etnolingvistiku.

“Babina Guzica je jedno od ostrva u Kornatskom arhipelagu. Kako je došlo do tog imena? Naravno, po babinoj guzici. U mahali Babine Guzice ima još zanimljivih toponima, na primjer čuvena Kurba. Ponekad imena proizilaze iz puke slučajnosti, anegdotski. Možda se nekom ribaru u blizini tog ostrva desio neki nemili događaj ili mu se desila neka asocijacija u trenutku prosvjetljenja i onda je krenulo da se kotrlja“, rekao je Jurić za HRT.

I Murterin i Šaljani, koji su dali ime Kornatima, bili su izuzetno maštoviti.

“Prduša je očigledno još jedan toponim iz niza lascivno erotskih kornatskih toponima. Kada imate, na primjer, vertikalnu pukotinu u obalskoj stijeni, onda imate bar 50 odsto šanse da ona nosi ime po određenim organima. U Kornatima sam uspio da izbrojim čak četiri ostrva nazvana po muškom dijelu para”.

U nazivima hrvatskih ostrva česti su i parovi, pa čak i trojke, a nije rijetkost da se isto ime nađe na više mjesta. Recimo da imate Abe na dva mjesta, Sestrice na 2-3, pa Kurbe na suprotnim stranama arhipelaga, a tu su i Smokvice, Mrtenjaci, Bisage, Tovarnjaci, Prišnjaci“, rekao je Jurić za HRT.

Kornati, najrazvodeniji arhipelag na Jadranu, čine oko 150 ostrva zbijenih na površini od 320 kvadratnih kilometara. Drugim riječima, Kornati čine 12 odsto svih hrvatskih ostrva (ukupno 1.264), a zauzimaju samo jedan odsto hrvatskog mora. Istoimeni nacionalni park, proglašen 1980. godine, nešto je manji – prostire se na 220 kvadratnih kilometara i obuhvata 89 ostrva, ostrvca i stijena koje mogu da se pohvale sa oko 2.700 sunčanih sati godišnje. Prosječna površina ostrva je 0,5 kvadratnih kilometara.

Najveće ostrvo Kornatskog arhipelaga dugačko je 25,2 kilometra i široko dva i po kilometra. Njegovo ime je Kornati i po njemu je arhipelag dobio ime. Poznato je po neobičnom geološkom fenomenu Vela ploča ili Magazinova škriljca, dužine 160 metara i širine od 63 do 86 metara, koja se nalazi u podnožju njenog najvišeg vrha Metline.

Prema legendi, dasku su donijele vile da bi se na njoj igralo tokom nemirnog mora. Drugi kaže da je ploča nastala prilikom izgradnje Arene u Puli. Majstori su namjeravali da njome prekriju zgradu, ali je ona skliznula u more. Nauka je manje poetična: Vela ploča nastala je klizanjem 11 metara debelog sloja stijene prije 2.400 godina.

Ostaci tumula, humki, svjedoče da su ostrva bila naseljena još u doba Ilira, podsjećanje na vizantijsko doba je tvrđava Tureta, na ostrvu Mana, na primjer, postoje ostaci kamenog seta izgrađenog za snimanje filma “As The Sea Rages” iz 1959. godine, dok se na ostrvu Piškera nalazi crkvica izgrađena 1560. godine, namijenjena isključivo ribarima i stoga jedinstvena na Jadranu. (Naj portal)

Nastavi čitati

Preporučujemo

Trending